Staking tegen de liberale elite

Op 20 juni 2022 organiseren de drie grote vakbonden ABVV, ACV en ACLVB een nationale betoging. Ze roepen op om te manifesteren voor meer loon en meer koopkracht. De vakbonden willen vrije loononderhandelingen en willen daarom de regering onder druk zetten om de loonnormwet te wijzigen. De inflatie, een vorm van kapitalistische diefstal, steeg vorige maand tot boven de 8%. Alles wordt duurder, maar de lonen blijven achter. Vooral de energieprijzen doen pijn. De gasprijs ging met 140% omhoog, prijzen van etenswaren als brood, pasta, koffie,.. stegen in een jaar tijd tussen de 10% en 25%! Zo goed als alle producten stijgen in prijs aan een tempo dat we al sinds de vroege jaren ’80, het begin van de neoliberale ellende, niet meer hebben gezien. De elite probeert de schuld door te schuiven naar Rusland en de Corona-pandemie. Het vertrouwen van de bevolking in de liberale Vivaldi-regering smelt ondertussen als sneeuw voor de zon. Nog slechts 1 op 3 inwoners vertrouwt de bende van De Croo.

Deelname aan zo’n actiedag valt onder het stakingsrecht. Als Zannekinbond roepen we de werknemers in Vlaanderen en Wallonië op om deel te nemen maar ook om bij de vakbonden aan te dringen op meer acties en van langere duur. Niet omdat we geloven in een reformisme en een verbetering van de positie van de werkende klasse binnen dit neoliberaal systeem via vakbondsonderhandelingen. Wel omdat deze klassenstrijd een hefboom is tot verandering: economisch maar ook institutioneel en staatkundig. Het vermogen om de productie tot stilstand te brengen is een vorm van macht die de werkende klasse heeft. Ten eerste vanwege de potentiële macht die we hebben wanneer we “business as usual” verstoren en, ten tweede, omdat dit een manier is om voor verandering te vechten die we direct in handen kunnen krijgen. Aanhoudende stakingen, zeker een algemene grote en langdurige staking, maar ook straatagitatie zoals de “Gele Hesjes” verspreidden, bieden een andere soort politieke strategie voor de werkende klasse dan een systeembevestigende politiek die de nadruk legt op afhankelijkheid van electoraal georiënteerde politieke partijen en het kiezen van regeringsfunctionarissen.

Stakingen schaden de belangen van hen die mikken op de voordelen van een geglobaliseerde handelseconomie, zij hebben baat bij sociale rust van een brave, makke werkende klasse en vrezen aantasting van de internationale concurrentiepositie in de liberale “race to the bottom”. Zij hebben ook belang bij het behoud van het staatkundig status quo, het behoud van het Westersgezind liberaal België waar bepaalde multinationals, leidende families uit het grootkapitaal en oligarchen hun macht en invloed binnen de instellingen hebben verzekerd. Dit kan enkel blijven duren als de Vlaamse en Waalse werkende klasse haar medewerking aan de economische productie en dus ook de winststromen toezegt!

Het klassieke Belgische overlegmodel dat decennia sociale rust en betrekkelijke verhoging van welzijn kon verzekeren voor de werkende klasse, zit na decennia van neoliberale ondermijning aan het einde van haar Latijn. Terwijl Belgische bedrijven in 2021 recordwinsten boekten, zit het Belgisch loonoverleg tussen vakbonden en werkgevers al een kwarteeuw (!) gevangen in een wettelijk kader (loonnorm, de “wet tot bevordering van de werkgelegenheid en tot preventieve vrijwaring van het concurrentievermogen”) ten nadele van de werkende klasse. De verscherping van de klassenstrijd moet dan ook dienen als middel tot de opheffing van het Belgisch liberaal kaderwerk en de creatie van nieuwe, antiliberale Vlaamse en Waalse staatsconstructies. De reactionaire kleinburgerlijkheid van de rechtse Vlaamse Beweging enerzijds en het belgicisme bij een aanzienlijk deel van de linkerzijde (van PVDA tot de vakbonden) anderzijds, toont aan dat zij op cruciale punten van fundamentele oppositie tot dit liberale, Belgische systeem tekort schieten.

Reeds decennia krijgt de bevolking de ene na de andere crisis te verwerken terwijl het kapitaal winst boekt en de maatschappelijke dualiteit toeneemt. De liberale politieke en economische krachten hebben hier 100% schuld aan. Elke staking heeft het potentieel in zich om het vlammetje te vormen dat tot een systeembrand leidt, niet enkel op Belgisch maar ook op Europees niveau. De onvrede bij de bevolking groeit. De liberale elite moet weg, wat dit ook met zich moge meebrengen!