De tegenculturele nationale bolsjewistische krant “Limonka”, Eduard Limonov en het “Andere Rusland” vandaag. Artikel door Luca Bagatin

Momenteel wordt het 27-jarig bestaan gevierd van de Russische tegenculturele krant “Limonka” (of “Granaat”), orgaan van de Nationale Bolsjewistische Partij. Onder redactie van de schrijver Eduard Limonov verscheen ‘Limonka’ op 28 november 1994 en had een oplage van ongeveer 15.000 exemplaren. “Limonka” was een partijorgaan, maar handelde ook voornamelijk over rockmuziek en literatuur, en de pagina’s waren de kweekvijver voor aspirant Russische kunstenaars. Een ondergrondse krant in het Rusland van die jaren, die de nationale bolsjewieken of natsbols als een tegenculturele, artistieke en politieke voorhoede positioneerde.

Open voor underground-cultuur

Om u een idee te geven, in nummer 2 van de krant, verschenen begin 1995, luidde een van de transgressieve slogans van ‘Limonka’:

Ons doel is dat alle jonge stijlen, punkers, skins, Komsomol-leden, voetbalfans en delinquenten, in hetzelfde genre worden ondergebracht: Nationale Bolsjewiek. We creëren een nieuw soort mens: extreem, radicaal, revolutionair, muzikaal en cultureel grensoverschrijdend. Alleen de dood is sterker dan het nationale bolsjewisme.

De Nationale Bolsjewistische Partij, aanvankelijk opgericht door Limonov in 1992 onder de naam Nationaal Bolsjewistisch Front en officieel opgericht als partij in mei 1993, mede dankzij de inbreng van gitarist en punkrock-muzikant Egor Letov en filosoof Aleksandr Doegin, zou uitgroeien tot de beste politieke en artistieke avant-garde van de post-Sovjet periode.

Limonov herinnerde er in zijn artikel “Punk en nationaal bolsjewisme” aan dat “Limonka” vaak opvallende slogans gebruikte, typerend voor de Russische punktegencultuur, waaronder: “Eet de rijken!” en “De goede bourgeois is een dode bourgeois!” en “Kapitalisme is shit!”.

Punk magazine

De punkstijl van de PNB beïnvloedde – vele jaren later – ook het Russische punk- en politiek geëngageerde muziekcollectief ‘Pussy Riot’, waarvan de leden (Maria Alekhina, Ekaterina Samucevic en Nadezda Tolokonnikova) vaak in de gevangenis belandden om dezelfde redenen als de natsbols, namelijk de beschuldiging van ‘hooliganisme’. In werkelijkheid waren ze voor geweldloze, artistieke en provocerende politieke acties tegen de autoritaire regering van Poetin. Een van de leden, Maria Alechina, staat ook dicht bij de politieke standpunten van de Nationale Bolsjewieken en “Pussy Riot” heeft vaak lof geoogst van Limonov bij verschillende gelegenheden en in interviews.

Egor Letov

Egor Letov, die toen en nu zeer beroemd was in Rusland, trok veel jongeren aan, en dat gold ook voor Eduard Limonov, ook al was hij in de jaren ’90 al een man van in de vijftig, maar zijn punkgeest sloeg aan bij de jongeren van die tijd.

Egor Letov, wiens vader officier was en zijn moeder arts, groeide op in een sloppenwijk in Siberië. Zowel hij als zijn broer Sergej hadden van jongs af aan een grote passie voor muziek en waren autodidact op muzikaal gebied, luisterend naar de Beatles en Led Zeppelin.

Met zijn broer verhuisden ze naar Moskou. Sergej ging scheikunde studeren aan de universiteit, terwijl Egor begon aan een beroepsinstituut voor metselaars, waar hij al snel van werd weggestuurd. Hij werkte een paar jaar als veger en als bouwvakker.

Terwijl Sergej zich toelegde op jazzmuziek en later bevriend raakte met en collega werd van de grote Russische jazzmuzikant Sergej Koerjochin (een leidende figuur in de latere Nationale Bolsjewistische Partij), raakte Egor geïnspireerd door punkrock en ging hij een samenwerkingsverband aan met Kostantin Riabinov, ook een toekomstig lid van de natsbolpartij (let op een van de foto’s waarop Letov, Riabinov, Limonov en Doegin te zien zijn in een pose die doet denken aan een rockband uit die tijd).

Samen met Riabinov richtte Egor Letov de groep “Posev”, of “Zaaien” op, en in 1984 richtten de twee de punkrockgroep “Grazhdanskaya Oborona”, of “Civiele Verdediging” op, die de snode aandacht trok van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en de KGB.

De Sovjetautoriteiten begonnen Letovs muzikale activiteiten als subversief te beschouwen en namen hem in 1985 onder dwang op in een psychiatrisch ziekenhuis, waar hij werd behandeld met enorme doses psychotrope drugs. Hij werd pas na maanden vrijgelaten omdat hij met zelfmoord dreigde.

In de jaren die volgden werden hij en zijn partner Yanka Diaghileva lange tijd opgejaagd en vervolgd door de Sovjetautoriteiten en leefden ze als voortvluchtigen.

Anarchisten en libertariërs

Egor Letovs geest was altijd sterk anarchistisch en libertair, en hoewel zijn aanvankelijke botsing met de autoriteiten van de USSR hem ertoe bracht een fel anticommunisme te ontwikkelen, ontwikkelde hij in de jaren ’90, met het einde van de Sovjetwereld en de komst van het absolute kapitalisme en de liberale en criminele oligarchie die in Rusland aan de macht was, een zelfbesturend socialistisch geweten.

Dit bracht hem ertoe in te gaan op de uitnodiging van Eduard Limonov om de Nationale Bolsjewistische Partij op te richten, waarmee hij invloed uitoefende op veel van zijn collega-muzikanten en kunstenaars, waaronder Riabinov, en ook op veel van zijn fans.

Het eerste exemplaar van Limonka, met op de voorpagina een foto van een persconferentie met Limonov, Letov en Doegin tegen een achtergrond bestaande uit de vlag van de Nationale Bolsjewistische Partij

De officiële vlag van de Nationale Bolsjewistische Partij, bestaande uit een zwarte hamer en sikkel in een witte cirkel op een rode achtergrond, werd in 1994 aan het publiek voorgesteld tijdens het concert van Egor Letov in de Moskouse club “Strijdkrachten”, waar de punkzanger historische Sovjetliederen in rockstijl zong, onder het applaus van een jong en zeer jong publiek.

Ook Prilepin

Ook de schrijver Zachar Prilepin en de beroemde jazzmuzikant, muzikant en acteur Sergej Kuryokhin sloten zich bij het PNB aan. De artistieke optredens van Kuryokhin zijn nog steeds op YouTube te vinden, samen met Limonov en Doegin.

Er is een leuke anekdote over Sergej Kuryokhin, die bekend is geworden door het maken van prachtige en beroemde muziekalbums, waaronder “Sparrow Oratorium” (1994).

In 1991 werd hij geïnterviewd door een invloedrijk Sovjettelevisienet, waarbij hij zich vrolijk voordeed als een historicus. Of tenminste, dat dacht men. In het interview – afgenomen door journalist Sergej Sjolochov – vertelde Kuryokhin, met overtuigende bewijzen, dat Vladimir Lenin – de inspirator en leider van de Russische Revolutie van 1917 – grote hoeveelheden psychedelische paddestoelen had geconsumeerd en uiteindelijk zelf een paddestoel werd! Heel grappig was het punt waarop hij beweerde dat het Sovjetsymbool van de hamer en sikkel niets anders was dan een weergave van het gereedschap dat de bolsjewieken gebruikten om paddestoelen te plukken!

Het was duidelijk een goliardische hoax die opzettelijk de goedgelovigheid van de massa blootlegde (wat destijds een groot schandaal veroorzaakte) en laat zien – zelfs vandaag de dag – hoe de zogenaamde “samenzweringtheorie” (d.w.z. het aannemelijk maken van informatie die niet echt zo is, ze manipuleren voor gebruik en consumptie) een enorme hoop onzin is bestemd voor goedgelovige mensen.

Je bent jong, je vindt het niet leuk om in dit kloteland te wonen. Je wilt geen anonieme kameraad Popov worden, of een klootzak die alleen maar aan geld denkt, of een tsjekist. Je bent een rebelse geest. Je helden zijn Jim Morrison, Lenin, Mishima, Baader. Hier ben je al een natsbol”, was de provocerende slogan die Limonov in 1994 voordroeg om jongeren op te roepen lid te worden van de partij.

Verboden partij

De PNB, die als “extremistisch” werd gebrandmerkt, werd echter in 2007 door het Russische Openbaar Ministerie buiten de wet gesteld, omdat zij de belangrijkste straatbeweging was tegen de liberaal-kapitalistische regering van Poetin, hoewel zij nooit gewelddaden had gepleegd, maar alleen vreedzame en goliardische demonstraties, zij het dan zonder toestemming.

Intussen was de ideologische kloof tussen Doegin en Limonov al tot een hoogtepunt gekomen: de eerste was een groot voorstander van de zittende regering, de tweede was uitgesproken kritisch.

Egor Letov overleed voortijdig in zijn slaap op 44-jarige leeftijd in 2008. Sergej Kuryokhin stierf eveneens vroegtijdig, op 42-jarige leeftijd, in 1996, aan een hartsarcoom.

Naast het voortzetten van zijn carrière als romanschrijver (in Italië wordt hij voornamelijk uitgegeven door uitgeverij Voland), vertaald in 11 talen, streed Zachar Prilepin voor de Volksrepubliek Donetsk, was hij adviseur van president Aleksandr Zacharcenko en, in 2020, stichtte en leidde hij de patriottische en anti-liberale Russische socialistische politieke partij “Za Pravdu” (“Voor de Waarheid”).

Vermeldenswaard is Prilepins prachtige roman “Sankya”, in Italië uitgegeven door Voland, die een dwarsdoorsnede geeft van het leven in de Russische buitenwijken en de opstand van de jongeren daar tegen een autoritair systeem dat alleen de rijkere klassen beschermt. Het vertelt het verhaal van Sankya, een jonge Nationale Bolsjewistische activiste uit de post-Sovjet voorsteden die droomt van revolutie. Het boek vermeldt ook een zekere Kostenko, het literaire alter ego van Eduard Limonov. “Sankja” is ook het fictieve verhaal van Sasja Tisjin, een jonge activist van de Nationale Bolsjewistische Partij, die behoorde tot de jonge natsbols die door journaliste Anna Politkovskaja werden verdedigd in een van de vele politieke processen die begin jaren 2000 tegen hen werden aangespannen, en die al lang strijder is in de Donbass, aan de kant van de Volksrepublieken Donetsk en Lugansk.

Doegin & Limonov

Aleksandr Doegin blijft een zeer gerespecteerd filosoof in de wereld, berucht – vaak ten onrechte – in liberale kapitalistische landen, theoreticus van de Vierde Politieke Theorie, de basis van het overwinnen van en het verzet tegen de drie twintigste-eeuwse totalitarismen: het liberalisme, het communisme en het fascisme.

Doegin definieert in zijn essay “De Vierde Politieke Theorie” het nationale bolsjewisme als een “links nationalisme”, met spirituele en niet-materialistische aspecten, en hij ziet de linkse nationalisten van vandaag met name als de politieke bewegingen van het Latijns-Amerikaanse socialisme van de 21ste eeuw, waar de leiders vaak mensen van inheemse afkomst zijn (zie Evo Morales, voormalig president van Bolivia; of Hugo Chavez, onvergetelijke president van Venezuela). Hij definieert het nationale bolsjewisme in zijn baanbrekende essay ook als een vorm van “socialisme zonder materialisme, atheïsme, modernisme en progressivisme”.

Karikatuur van Eduard Limonov

Eduard Limonov daarentegen bleef een succesvol romanschrijver en voerde het vaandel van de Nationaal-Bolsjewieken tot aan zijn dood op 17 maart 2020. Hij leidde de Nationale Bolsjewistische Partij “Ander Rusland” (nadat de Nationale olsjewistische Partij in 2007 door de autoriteiten was ontbonden op beschuldiging van “extremisme”), die opnieuw voornamelijk uit jonge en zeer jonge mensen bestond en die al jaren niet alleen strijdt voor een terugkeer naar een antikapitalistisch sociaal systeem, maar ook voor de vrijheid van meningsuiting in Rusland, d.w.z. de eerbiediging van artikel 31 van de grondwet. Haar leden worden nog steeds lastig gevallen door de autoriteiten. Bovendien heeft de Russische regering “Ander Rusland” nog niet toegestaan om formeel deel te nemen aan politieke verkiezingen en wordt het niet erkend als politieke partij.

Ik had de gelegenheid om Eduard Limonov in augustus 2019 te interviewen. Ik herinner me dat hij er erg trots op was dat hij “een onruststoker” werd genoemd en dat hij zich helemaal niets aantrok van alle “onzin” die over hem werd uitgekraamd.

Hij liet ons Europeanen een grote waarschuwing na, toen hij in een interview, nooit genoeg herinnerd, zei: “Europa liegt wanneer het beweert het goede, de democratie en de mensenrechten te verdedigen. In feite doodt Europa andersdenkende landen, andere landen, andere mensen. Europa jaagt het goede na met alle middelen van het kwade. Europa bevindt zich in een diepe crisis, in een gewetenscrisis. Europa is verloren.”

Het andere Rusland

Veel van de politieke inzichten en perspectieven in het essay “Het andere Rusland”, dat in 2003 in Moskou verscheen maar helaas nog niet vertaald en gepubliceerd is in Italië, zijn ook suggestief.

Daarin stelt Limonov zich een nieuw soort beschaving voor ter vervanging van de oude globalistische en liberale beschaving, waarvan de beginselen, zo schrijft hij, “de beginselen van de arbeid en de protestantse godsdienst zijn, die de taal van de vlijt spreekt“. Principes die, volgens Limonov, een “rustig en comfortabel” leven beloofden, of beter gezegd “een leven zo saai als dat van een huisdier”.

In het essay stelde hij een geheel nieuwe beschaving voor. De basisprincipes daarvan waren “een integraal, heroïsch, gevaarlijk leven in gewapende nomadische gemeenschappen”. Gebaseerd op de “gemeenschappelijkheid van mannen en vrouwen, gebaseerd op broederschap, vrije liefde en de sociale opvoeding van kinderen“.

Limonov schrijft in het essay “Het andere Rusland” – de grondslag van zijn nieuwe Nationale Bolsjewistische Partij – opnieuw “De bevroren steden zullen moeten worden gesloten en hun bevolking zal moeten worden verspreid“. Hij stelt een “nomadisch levensmodel” voor, gebaseerd op zelfbeheerde socialistische communes, met weinig behoeften waarin moet worden voorzien en slechts een paar onmisbare industrieën, allemaal geplaatst aan de rand van de nu verlaten steden.

We moeten terugkeren naar het traditionalisme“, schrijft Eduard Limonov, “in zijn diepste betekenis. Gewapende communes zullen als vlammen in het donker zijn. Dat zal ons traditionalisme zijn. De gemeenten zullen worden bestuurd door de Gemeenteraad. In plaats van communes zullen ze ook horden genoemd worden. Men zal niet bang hoeven te zijn voor de tegenstellingen die tussen de gemeenten kunnen ontstaan, niet bang hoeven te zijn voor confrontaties. De creatieve agressie van het separatisme is te verkiezen boven de gevangenisorde van het globalisme.

Reeds in 2003, toen het internet nog niet zo was doorgedrongen in het gewone gebruik van de mensen, vooral in Rusland, stelde Eduard Limonov zich voor om het maximaal te ontwikkelen, als basis voor een mogelijke directe democratie en meer communicatie tussen zelfbesturende gemeenten. En zo schreef hij: “Wij zullen zowel het internet als de genetica ontwikkelen, en een nieuwe supertelevisie. Televisie en Internet zullen de gewapende gemeenten met elkaar verbinden tot een enkele beschaving van vrije burgers“.

Eduard Limonov voorzag in wezen de volledige vernietiging van de oude globalistische en liberale beschaving, die, zoals hij schreef, “vanuit geestelijk oogpunt reeds dood is. Zij is tot het einde toe geestelijk versleten”.

Limonov verliet zijn fysieke lichaam natuurlijk op 17 maart 2020, maar hij leeft voort via zijn partij, die sinds september 2020 veelbetekenend “Het Andere Rusland van Eduard Limonov” heet.

De partij heeft een witte bliksemschicht toegevoegd aan haar symbool (een rood-witte vlag met een granaat in het midden, het symbool van hun historische tegenculturele en ‘barstende’ krant, ‘Limonka’).

Deze symbolische toevoeging is het waard om even bij stil te staan.

Is de bliksemschicht een symbolische verwijzing naar de alien uit de sterren, Ziggy Stardust, een personage gecreëerd en gespeeld door David Bowie, die de mensheid waarschuwde dat ze nog maar vijf jaar te leven had? De “bliksemschicht”, zowel afgebeeld op het gezicht van Bowie’s personage als op het nieuwe symbool van “Ander Rusland”, vertegenwoordigt esoterisch – in het runenalfabet – de rune “Sig” (de naam Ziggy, van Ziggy Stardust, is er zelf op geïnspireerd).

De betekenis van deze rune is “zon”. In feite lijkt “Sig” op de bliksem tijdens een onweersbui, die in staat is alles uit elkaar te rukken. Esoterisch gezien verbindt het de hemel met de aarde, d.w.z. de mannelijke energie van de zon en de vrouwelijke energie van Moeder Aarde.

“Sig” is het licht van de zon, de Onoverwinnelijke Zon van de oude Gnostische en Oosterse tradities; de Yule van de Noordse tradities om de Winterzonnewende te vieren, het feest van het Licht. “Sig” is het Licht dat wint van de duisternis. In feite is dit symbool allesbehalve toevallig, zowel in zijn esoterisch gebruik door David Bowie als in dat van Het andere Rusland van Eduard Limonov.

En zo heeft ‘Het Andere Rusland’ op 26 september 2020, na hun 8e congres, besloten herboren en vernieuwd te worden.

Om herboren te worden door middel van een alchemistisch proces, door zelfontbinding heen.

Want, zoals de jonge natsbols uitleggen, heeft het nationale bolsjewisme zijn eigen metafysica, zijn eigen gnostische esoterie.

Sterven en herboren worden, spiritueel.

De toekomst van NatsBols

De nationale bolsjewiek volgt de weg van de dood en dan van de wedergeboorte. Hij strijdt en sterft, alchemistisch en metaforisch, aan het aardse en lichamelijke leven en wordt herboren in de Geest. De nationale bolsjewiek is een soort moderne Tempelier. Een Proletarische Tempelier, zoals Doegin schreef. Een krijgsmonnik die, zeggen de jongeren van “Ander Rusland”, “strijdt tegen de nomenclatuur van Poetin, maar de volgende postrevolutionaire generatie van nationale bolsjewieken moet een generatie van ridder-kruisvaarders worden die in staat zijn Europa en de hele wereld te zuiveren van de ketterij van het kapitalisme”.

Maar wat willen de nationale bolsjewieken van Limonov vandaag?

Zij willen een revolutionaire transformatie van Rusland. In hun buitenlands beleid stellen zij niet alleen de ondersteuning voor van burgers met een Russische cultuur, buiten de Russische Federatie, maar ook de teruggave aan Rusland van alle gebieden die ooit tot de USSR behoorden, vandaag vaak geregeerd door anticommunistische en extreemrechtse leiders. Met andere woorden, de schepping van een sterke geopolitieke pool die in staat is de hegemonie van de VS in de wereld te weerstaan.  In de binnenlandse politiek vragen de natsbols van “Het Andere Rusland van Eduard Limonov” dat er naar het volk wordt geluisterd en willen zij de macht teruggeven aan het volk – volgens de beginselen van de eerste Leninistische sovjets.

Jonge Nationale Bolsjewieken verdelen Limonka

Zij vragen om vrije en transparante verkiezingen (hun partij mag momenteel geen kieslijsten indienen en hun kandidaten op andere onafhankelijke lijsten worden vaak om verschillende redenen verhinderd zich kandidaat te stellen). Zij roepen op tot de afschaffing van wetten die de vrijheid van meningsuiting van burgers onderdrukken en van wetten die het web censureren. Zij stellen de invoering voor van een volkssocialistische economie ter vervanging van het liberale kapitalisme. Een economie gebaseerd op sociale rechtvaardigheid en werk, die een einde maakt aan de verrijking van enkelen ten koste van velen. De invoering dus van luxebelastingen voor de rijksten en zeer zware straffen – tot de doodstraf aan toe – voor de corrupten binnen de staat, evenals gratis onderwijs, gratis huisvesting, prijscontrole, d.w.z. gelijke prijzen in het hele land en economische planning.

Nee tegen privatisering

Eduard Limonov’s “Het andere Rusland” roept ook op tot een bevriezing van alle vormen van privatisering en eist de nationalisatie van sleutelsectoren van de economie: de banksector, de productie van elektriciteit en grondstoffen, en de transportinfrastructuur. Dit om volledige zelfvoorziening van het land te bereiken en onafhankelijk te zijn van wat zij omschrijven als “de financiële oligarchie van de wereld”.

Daarnaast stelt de partij van Limonov voor de meerderjarigheid te verlagen tot 14 jaar, rekening houdend met het rijpheidsniveau en de cultuur van jonge Russen, het stemrecht in te voeren voor 14-jarigen, hun actieve deelname aan het politieke leven, evenals de mogelijkheid een gezin te stichten en het recht om te werken.

Zoals altijd zijn de leden van Eduard Limonov’s Ander Rusland bijna allemaal jong en zeer jong. Er zijn twintigers en dertigers, en de dertigers zijn heel vaak al minstens tien jaar lid van de partij.

Zelfs vandaag nog, zoals we zeiden, worden ze vervolgd en gearresteerd, voortdurend, voor hun ideeën en hun strijd, die socialistisch en patriottisch zijn. Met andere woorden, de voorhoede van alle socialistische revoluties in de geschiedenis, van de Parijse Commune van 1871 tot de Cubaanse Revolutie van 1959, via de maoïstische en de Vietnamese revoluties.

Over dit alles zal de auteur van dit artikel op 1 december om 18.00 uur in het atelier “L’Arca delle Arti” te Pordenone een lezing houden onder de titel “Eduard Limonov’s Ander Rusland, tussen dissidentie, kunst en tegencultuur”.

De conferentie kan live worden gevolgd op Meet via de volgende link: https://meet.google.com/euw-bzur-dxo

Luca Bagatin

Bron: Barbadillo – Laboratorio di nel mare del web, La rivista Limonka, Eduard Limonov e l’Altra Russia oggi. Van: Luca Bagatin, 24/11/2021, https://www.barbadillo.it/101880-la-rivista-limonka-eduard-limonov-e-laltra-russia-oggi/, Geraadpleegd en vertaald op 28/11/2021.